Tussenzicht

Ik kijk door glas dat adem haalt,
waar tijd in kleurenslierten dwaalt.
De vogel fluistert tegen licht,
zijn zang versplintert een gezicht.

De hemel trilt, een lens vervaagt,
de lijn van werkelijk behaagt.
Wat vast leek, wordt ineens van mist,
een grens die horizonten wist.

Ik voel je blik, half echt, half schijn,
je mond gespleten door een lijn.
We zweven waar het zicht zucht
tussen vertrek en vogelvlucht.

De wereld buigt, het kader kraakt,
de logica die liefde haakt.
Ik raak je aan — of enkel lucht —
ik leef, verdwijn, ik vlucht — 

Vanda

voor een orchidee in vuur gehuld

In nevels van kleuren, verloren in licht,
ontvouwt zich een bloem als een hemels gedicht.
Vanda, zij droomt tussen vonken en lijnen,
waar werelden botsen maar zij blijft verschijnen.

Een fluister van paars in een stormend festijn,
een stilte die zingt tussen echo en schijn.
Haar kroon wiegt zacht in het razende spel,
een fluïde gebed in een zinderende hel.

Zij kent geen begin en zij vreest geen einde,
haar wortels grijpen naar dansende tijden.
Een adem van wolken in vlammen gevangen —
en toch is het liefde waaruit zij blijft hangen.

Flirt

Twee vlekken zweven, raken soms licht,
een schaduw van kleur, een fluister in zicht.
Lijnen ontwijken en zoeken weer op,
een dans zonder start, een sprong zonder stop.

Ze glippen door groen, in een waas van tijd,
waar oranje en blauw elkaar toevallig verblijdt.
Geen naam voor het spel, geen vraag, geen besluit,
maar iets in het midden weet wél hoe het sluit.